Kabinet speelt een misleidingsspelletje

Afgelopen vrijdag meldde deze krant: ’Het kabinet weigert documenten vrij te geven over de naheffing van 642 miljoen euro die Nederland vorig najaar van de Europese Commissie kreeg en vervolgens voor het einde van het jaar betaalde. Dat blijkt uit een brief van de ministers Koenders (Buitenlandse Zaken) en Plasterk (Binnenlandse Zaken) aan de Tweede Kamer.’

Onze ministers weigeren dus aan ons uit te leggen hoe en wanneer zij door Brussel op de hoogte werden gesteld van de naheffing. Het gaat om een reusachtig bedrag en je zou ervan uit mogen gaan dat het kabinet de correspondentie die erover is gevoerd meteen publiceert. Maar het kabinet beweert dat het om vertrouwelijke correspondentie gaat tussen Den Haag en Brussel, en vertrouwelijke correspondentie moet vertrouwd blijven.

Deze correspondentie heeft niets te maken met de staatsveiligheid. Het ging om een onredelijke rekening die wij, het volk, moesten betalen. We willen graag weten wat ons kabinet gedaan heeft om dat te voorkomen. En we willen ook weten of onze minister van Financiën Dijsselbloem een theaterstukje heeft opgevoerd toen bekend werd dat we dat bedrag moesten betalen; er gaan berichten rond die suggereren dat hij het al dagen wist, en hij veinsde dus verbazing.

Breken

Als correspondentie over een naheffing tussen Den Haag en Brussel vertrouwelijk zou zijn, zou het kabinet daarmee direct moeten breken: geen enkele correspondentie over geld tussen Den Haag en Brussel mag vertrouwelijk zijn. En geloof me, dat vinden de ministers eigenlijk ook.

We voelen allemaal aan dat hier wat anders aan de knikker is: het ziet ernaar uit dat Dijsselbloem gewoon meteen heeft toegezegd dat hij ging betalen. We herinneren ons de schok die Rutte en Dijsselbloem etaleerden. Ja, ze zouden er alles aan doen om te voorkomen dat we nog eens 642 miljoen in die diepe Brusselse pot gingen storten – maar nu doen ze alles om te voorkomen dat we dat kunnen controleren.

Het feit dat het kabinet met het argument zwaait dat de correspondentie met Brussel vertrouwelijk moet zijn, betekent maar één ding: het speelt een misleidingsspelletje met ons.

Dijsselbloem moet beschermd worden, en vermoedelijk ook Rutte. Toen het Brusselse bericht in Dijsselbloems inbox verscheen met de mededeling dat hij 642 miljoen moest overmaken, heeft hij dat braaf geslikt en zoiets teruggemaild als: natuurlijk, amice, doe ik, het zijn toch mijn centen niet. Geef anders één redelijke reden waarom het kabinet het vertrouwelijkheidsargument in stelling bracht; dat argument is zo onzinnig dat je je verbaast over een dergelijke partijbotheid.

Had Brussel dat geld dringend nodig om ergens nood te lenigen? Ach, zal ik een voorbeeld geven van wat Brussel met ons geld doet? Tussen 2007 en 2013 kreeg Turkije elk jaar een miljard euro toegestopt door Brussel – onze centen stroomden dus naar een land dat in rap tempo aan het islamiseren was en momenteel in handen is van een islamistische kliek die meer journalisten in zijn kerkers heeft gegooid dan elk ander land in de wereld. Het defensiebudget van Turkije is 11 miljard dollar, meer dan wat wij aan defensie uitgeven. Het afgelopen jaar maakte Brussel ruim 600 miljoen naar Ankara over, en als dank kregen we van Erdogan geschreeuw en getier terug. Zou Dijsselbloem, of Rutte, toen die naheffing over het scherm flitste, het volgende als antwoord hebben overwogen: no way, geen stuiver naar Turkije, we betalen niet?

Wartaal

Wilde Brussel iets terug van Turkije voor dat jaarlijkse miljard? Nee. De Turken konden er in feite mee doen wat ze wilden. Dat miljard werd gegeven voor ‘het versterken van de institutionele capaciteit, de kwaliteit van de wetgeving, de kwaliteit van de invoering van de wetgeving opdat het mogelijk wordt makkelijk te integreren naar aanvaardbare maatregelen (zoals sociale maatregelen, ontwikkeling, landbouwmaatregelen) als het land volledig lid wordt van de EU.’ Met dergelijke ambtelijke wartaal werd dat miljard per jaar door Brussel gemotiveerd. Got it?

Weinig Europeanen steunen de gedachte dat Turkije lid van de EU moet worden, maar door zo’n brutale mening van de Europese burger laat Brussel zich niet tegenhouden. Dus vloeien er nog steeds jaarlijks honderden miljoenen euro’s naar Turkije, waar een tiran heerst die een paleis voor zichzelf heeft laten bouwen met 1150 kamers (dertig keer groter dan het Witte Huis). Er staan prachtige paleizen in Turkije, maar die vond Erdogan niet imposant genoeg. En daar ging Turkije’s eigen geld naartoe, niet naar het versterken van de integratie van de maatregelen, of zoiets, want daar hadden ze die gekken voor in Brussel, grijnsden ze in Ankara. Ja, Brussel heeft dringend geld nodig, en dus kregen we een naheffing.

De correspondentie tussen Den Haag en Brussel over de naheffing is ‘vertrouwelijk’. Dat is onzin, en dat weten Koenders en Plasterk. Maar ze moesten iets schrijven, het deed er niet toe wat. Dus kwam iemand met het smoesje ’vertrouwelijkheid’ op de proppen.

Vergeet niet: de mannen die zo verstoken zijn van schaamte dat ze zo’n brief durven te schrijven, zitten daar in Den Haag om onze belangen te behartigen en dienen ons eerlijk en transparant te informeren. Zodra zij het woord ’vertrouwelijkheid’ gebruiken, besef je dat ze je midden in je gezicht uitlachen. Wat een minachting voor het democratische proces.

Bron: De Dagelijkse Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s