Grens

resolve

Eigenaardig als je eens wat langer nadenkt  over de bootvluchtelingen of dobbernegers

Wat gebeurt er nou als je met je auto bij de grens van een niet-Schengen land aankomt? Of met een vliegtuig land op Schiphol komende uit noem maar een zijstraat, de VS bijvoorbeeld.

Juist!

Dan staat daar normaliter iemand van de douane die vraagt of je iets aan te geven hebt en om je papieren.

Dat vindt iedereen normaal.

Maar nou kom je met een al dan niet gammele boot aanvaren bij Italië of Griekenland en dan ben je plots vluchteling.

Dat wil zeggen dat je niet in detentie wordt geplaatst maar “opvang” krijgt.

Dat is toch raar?

Zou ik enige kans maken als ik met een oude barrel van een auto helemaal volgestouwd met andere Nederlanders naar de Russische grens rijd en dan doodleuk zeg dat we op de vlucht zijn?

Wat denkt u, zou de slagboom omhoog gaan, zou het Rode Kruis gelijk met voedsel en drank klaar staan?

Nog zoiets, stel dat we met een man of tien afspreken dat we over de vluchtstrook van de A12 gaan lopen, hoelang zou het dan duren voordat de politie ter plekke is en ons bij weigering de snelweg te verlaten arresteert?

10 Minuten, een kwartier?

En toch lopen er bij Calais honderden mensen langs de snelweg en er wordt niet of nauwelijks van opgekeken.

Niemand ook die het vreemd vind dat mensen zonder enige papieren in Calais belanden, het zijn geen parachutisten dus ze moeten over land gereisd hebben, hoe kom je dan zo ver?

Waarom geld de wet wel voor ieder oppassend burger en ineens niet als je uit Afrika komt?

Hoe geloofwaardig is het als een “vluchteling” eerst het halve continent Afrika doorgaat om vervolgens met een bootje naar Europa te varen en doodleuk te zeggen dat je op de vlucht bent.

Hoezo? Zijn ze je met kamelen achterna gekomen toen je door de woestijn reed? Kwamen ze je met kanonneerboten achterna op de Middellandse Zee?

Het zal wel aan mij liggen, ik snap het niet, natuurlijk die bollebozen in de diverse regeringen díe begrijpen het, ik ben maar simpele ziel die alleen maar zwart wit denkt.

Waarschijnlijk ben ik in hun ogen ook racist en xenofobisch, misschien ben ik zelfs wel rechts-extremist!

De Vrije Chroniqueurs

Waarom hebben we de euro nog?

De euro dwingt landen in een keurslijf waar ze vaak geen zin in hebben en zorgt telkens weer voor crisisstemming in de politiek. Na ruim vijf jaar improvisatie valt amper aan de conclusie te ontkomen dat er nooit eerder in de Europese Unie zo veel animositeit tussen lidstaten en hele bevolkingen is geweest als juist de laatste vijf jaar en juist vanwege die euro. Het werkt eenvoudigweg niet goed met deze euro.

Tussen de euro nu en de euro bij de start gaapt een groot gat. De euro was een Duits-Frans project van politieke integratie na de Duitse hereniging om daarmee de europeanisering van het nieuwe, grote Duitsland te verankeren. De risico’s van één munt waren bekend, maar bestrijding hiervan en verbetering golden juist als voertuigen van politieke integratie: een gezamenlijke munt vergt een gezamenlijk economisch beleid, harmonisatie van belastingstelsels, harmonisatie van nationale begrotingen en ten slotte één Europese financiële ruimte. En dan had je uiteindelijk ook een echte politieke unie nodig om al die soevereiniteitsoverdrachten democratisch te kunnen legitimeren.

Maar wie wil er nu nog aan worden herinnerd dat de euro in eerste instantie geen economisch, maar een politiek project is? Praktisch niemand meer. In feite is het zo dat we de euro nu voornamelijk nog hebben omdat iedereen bang is voor de economische gevolgen van een mislukking. Praktisch niemand heeft het nog over het politieke project. Tegelijk is er eigenlijk geen erbarmelijkere motivatie voor de euro te bedenken dan angst voor het einde ervan.

Sedert het crisisjaar 2010 hebben eurolanden met improvisaties en bewonderenswaardig plak- en knipwerk de euro in de lucht weten te houden. Er kwam een nieuw stabiliteitspact, nieuwe bevoegdheden voor de Commissie om in te grijpen en zich met nationale begrotingen te bemoeien, er kwam een noodfonds om lidstaten bij te springen en er kwam een beginnetje van een ­bankenunie.

Maar het is wat het is: plak- en knipwerk en rammelend aan alle kanten.

Lees deze column van Ben Knapen verder op het Financieele Dagblad >>>

Bron: Burgercomité EU