Overpeinzingen op de zaterdagnacht na Parijs 13-11

De oorzaak, de schuldigen, en wat er aan te doen

Dat zou misschien een logisch stukje opleveren. Maar ik vrees dat dit geen logisch opgebouwd stukje gaat worden. Ik weet simpelweg niet waar te beginnen, het is teveel. Ik ben niet in de war, ook niet geschokt, en ik word er ook niet emotioneel van. Ben ik harteloos, gevoelloos? Nee, maar ik had het al lang verwacht. Het verbaast me eerder dat we niet met veel meer aanslagen geconfronteerd worden. Dat idee, dat het zo makkelijk is, dat maakt me wel somber. Ik zie de toekomst niet rooskleurig in. Al zie ik dit scenario zich nog niet in de onmiddellijke toekomst voltrekken, Parijs heeft wel aangetoond dat het verre van onmogelijk is, Europa is defenseless. Als de jihadi’s iets gecoördineerder en grootschaliger te werk gaan kunnen ze een heel land platleggen en/of tienduizenden slachtoffers maken.

Parijs, de Lichtstad, wisten de islamieten in minder dan een uur te verduisteren. Het zwarte kleed van de islam wordt als een burka over Prinses Europa getrokken. Parijs, hier woonde ik als ik bij mijn Française was. Het was niet meer dan een steeg en het verwonderde me dat ik er kon kijken via het google-streetview-wagentje, met regelmaat was de steeg van beneden ontoegankelijk en boven, pal naast waar ik aangenaam verpoosde, een trappetje, al eeuwen. Tegen de muur tegenover haar pijpenlade, die de tuin van deze kerk omsluit, stonden ‘s avonds altijd Marokjes te blowen. Tikten ze op het raam: “Hey Fub, grote vloei?” “Tuurlijk jongens.” Even later: “Hey Fub, sigaret?” “Zijn jullie helemaal belazerd, hier heb je een paar euro ga maar een pakje voor me halen, dan mag je er eentje houden.” “Ja meneer, danku meneer.” “Slijmballen.” Want ook 15 jaar geleden pisten ze in gedachten al op de kafir, en ik op hen. Marokkanen in Parijs zijn tenslotte hetzelfde als Marokkanen in Amsterdam en hetzelfde als in Marokko toen ik daar meer dan dertig jaar geleden eens een paar maanden te voet rondtrok. Het is zoals de marokkaanse ambassadeur in Nederland tegen mijn taxi-chauffeur-vriend zei toen hij hem terugreed naar Schiphol: “Ik moet weer terug naar het land van de dieven en de moordenaars.” Let wel, uit de mond van de Marokkaanse ambassadeur.

Bijna een jaar kwam ik er met enige regelmaat en toen kwam ze hier wonen. Steeg uit, trap op, op de hoek kroeg/restaurant voor wijn en lunch, daar tegenover de bakker (hij is weg volgens streetview) voor de croissants in de ochtend, links de vliegneger – in tegenstelling tot dobbernegers had deze het vliegtuig genomen – die enigszins acceptabele wiet verkocht (in principe is alle wiet in la France kut) en dat een reden vond om zich als Jamaicaan voor te doen, op het pleintje het oudste metrostation van Parijs, daarachter de Wall of Love, 100 meter verder dat Montmartreuse pleintje (pas op google haters, het is een link naar google afbeeldingen) waar je door sneltekenaars een portretje kunt laten maken (niet doen), weer 200 meter verder de trappen van de Sacré Coeur waar ik verliefd zoenend vanaf lazerde, en dat is een hele lange trap. Ik val wel vaker van trappen. De steeg de andere kant, naar beneden, uitwandelend, eerst langs de Japanner die me kwam vertellen nádat ik het op had dat ook Japanners soep niet met stokjes eten en me toen pas een lepel kwam brengen, brengt je bij mijn destijds favoriete Ierse Pub (fuk dat frans al spreek ik het wel) en 200 meter verder de Moulin Rouge. Het interessante stukje Parijs is niet veel groter dan het interessante stukje Amsterdam en ik had de mazzel dat het meisje dat mij versierde precies in het midden woonde…

Ook toen al had mijn Parisienne me ingeprent welke metrolijnen ik beter niet kon nemen en dan vooral niet tot het einde. Dat ik, tegendraads als ik ben, die raadgeving braaf opgevolgd heb destijds heb ik alleen te danken aan het feit dat ik de weinige tijd die me ter beschikking stond liever neukend doorbracht dan metrorijdend. Bij mijn latere, braziliaanse, ex had ik wat meer tijd en die was altijd in ‘utter shock’ als ik weer eens een favela overleefd had zonder dat ik haar 45 mee had. Om maar aan te geven dat het overal gevaarlijk is op deze wereld. Stade de France ligt in het arrondissement Saint-Denis, waar die bezoekende Nederlandse ambtenaren, die kennis kwamen nemen van de franse deradicaliseringsmaatregelen, beroofd en mishandeld werden. Het lijkt me beter om de franse aanpak niet over te nemen nu bekend is waar het toe leidt. Bij de ingelaste #pauw vanavond noemde één van de multiculturele zombies het opgewekt positief een multiculturele wijk. Dankje de koekkoek, alsof de hel ook een succesverhaal is. In de comments had ik ergens geplempt dat mijn dinnetje der atelier in die wijk zat, maar gelukkig dicht bij de metro en dat ze dus niet ver door gevaarlijk gebied, ook toen al, hoefde. Ik had er niet bij verteld dat het metrohalte Stade de France was.

Tsja, dat krijg je er van als ik niet weet waar te beginnen en toch mijn keyboard misbruik. Dan weid ik uit over bijzaken.

De oorzaak, de schuldigen, en wat er aan te doen.

Kan ook heel kòrt besproken worden. Alle ellenlange verhalen hebben de hersendode borgs van het multiculturalisme nog nooit op andere gedachten gebracht.[…]

Lees verder>>>

Bron: Fenixx

Fenixx

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s